Langs de Lat: organisaties moeten zich overbodig maken…

Afgelopen woensdag ben ik gestart met de opleiding ‘transitiemanagement’. Vanuit mijn rol als organisatieadviseur geniet ik van verandervraagstukken, die het gevolg zijn van strategierealisatie.

En ja, ook voor mij geldt dat een periodieke ‘APK’ van belang is om op een goede manier mijn vak te blijven vervullen.

Na de eerste dag reed ik met tal van nieuwe inzichten en overpeinzingen terug vanuit Rotterdam naar het Twentse land. Tijd genoeg om na te denken dus. Een aantal van deze gedachten deel ik graag via deze column.

Urgentie of er bij willen horen
Ik ben tijdens mijn studie en werkzame leven ‘opgevoed’ dat je urgentie nodig hebt bij veranderingen. Of nog erger: er moet eerst pijn zijn om tot verandering te komen. Gevoed door het college van afgelopen woensdag zie ik mijn eerdere conclusie bevestigd: “Dit is onzin!”. Waarom zouden mensen willen veranderen vanuit angst? Volgens mij is de enige veranderingen die vanuit urgentie plaatsvindt een reorganisatie om het voorbestaan van een organisatie veilig te stellen. Alle andere veranderingen (en transities) beginnen naar mijn idee met medewerkers die vanuit zelfbewustzijn een bijdrage leveren aan organisatieverandering. Vervolgens komen er stapsgewijs mensen bij die letterlijk en figuurlijk mee gaan doen en bij de verandering willen horen.

Organisaties moeten zich overbodig maken om bestaansrecht te behouden
Ook zo’n gedachte die me door het hoofd spookte. Ik zie tal van bedrijven waarvan het businessmodel op zijn eind loopt.  Denk onder andere aan de energiebedrijven die nog op fossiele brandstoffen stoken. We hebben het echter als mens in ons om te blijven doen wat we deden. Naar mijn idee is het juiste noodzaak om je huidige wijze van werken overbodig te maken, omdat dit juist aanzet tot innovatieve gedachten om het ‘nieuwe’ te gaan doen. Vergelijk het met jongleren met drie ballen: je moet echt loslaten om het nieuwe te kunnen vastpakken.

Neem de tijd!
Voor veel echte veranderingen wordt naar mijn mening te weinig tijd genomen. Het geduld is veelal beperkt tot een boekjaar, daar waar we uit wetenschappelijk onderzoek weten dat echte veranderingen minimaal 5 tot 7 jaar vergen. Het is dus de kunst tijd en ruimte te nemen en vanuit vertrouwen veranderingen te bewerkstellingen. Tja… mijn oma zei het vroeger al: “Vertrouwen komt stapvoets en gaat te paard”.

Ik ben benieuwd hoe u tegen veranderen aankijkt!

Met vriendelijke groet,

Mark de Lat
Partner en senior organisatieadviseur
Bereikbaar op 088 – 500 95 85