“Er komt altijd een oplossing”

John Mentink (62 jaar) heeft 25 jaar met heel veel plezier bij Eshuis gewerkt. Hij begon als hoofd interne organisatie, maar werd uiteindelijk vennoot en zat in het bestuur tot 2014. John blikt terug op zijn beginjaren bij Eshuis, de overnames, fusies en samenwerkingen. Leuke anekdotes komen voorbij, maar ook een wijze les. Lees het verhaal van John, die zelf ook aandeel had in het succes en de groei van Eshuis.

Hoofd interne organisatie en bouwpastoor

“In 1989 begon ik bij Eshuis als hoofd interne organisatie”, begint John zijn verhaal. “Dat was een nieuwe functie, het was niet direct duidelijk wat er moest gebeuren. Ik moest het zelf ontdekken. In eerste instantie was het de bedoeling dat ik ook in de accountancypraktijk zou meedraaien, maar er was genoeg ander werk. Ik was verantwoordelijk voor de administratie en de automatisering. Maar de mooiste klus was misschien wel het begeleiden van de nieuwbouw in Almelo. Daar had ik totaal geen ervaring mee, maar ik werd benoemd tot bouwpastoor.”

Vestigingen kopen en (ver)bouwen

“De verhuizing naar het pand aan de Twentelaan in Almelo was in 1990. Kenmerkend aan dat gebouw was de grote roterende kubus die op het dak stond. Dat was een enorme blikvanger. Maar wat was dat een hoofdpijndossier”, vertelt John lachend. “Om de haverklap ging er iets kapot en stond de kubus weer stil, dus op een gegeven moment is -ie een tijd lang van het dak getakeld.

In die periode breidde Eshuis zich enorm uit. Eén van de directeuren was een echte handelaar. Die kocht om de haverklap een vestiging erbij. Daar mocht ik dan weer naartoe om de boel op elkaar af te stemmen. Maar ook bestaande panden werden verbouwd. En we hadden nieuwbouw in Deventer, Hengelo, Winterswijk en Zwolle. Eshuis groeide hard in de jaren negentig. We hadden zeker 16 vestigingen, onder andere in Amsterdam en Loosdrecht. De filosofie was toen om landelijke dekking te genereren.”

Fusie gestrand

“In diezelfde periode kwam ook het fusieverhaal om de hoek. Een sterk accountantskantoor, genaamd Blömer, uit de regio Utrecht had de zaken op commercieel gebied goed voor elkaar. Eshuis had de interne organisatie, personeelszaken en vooral automatisering prima op orde. De gedachte was: dat kan elkaar versterken. Wij hadden toen overal kleine kantoortjes, maar dat wilde Blömer graag veranderen. Het idee was zelfs om een grote vestiging in Apeldoorn op te zetten, maar dat gaf veel rumoer bij alle medewerkers. Na anderhalf jaar was iedereen er helemaal klaar mee, toen is de fusie gestrand. Vervolgens keek iedereen bij Eshuis elkaar aan: hoe nu verder? Ik heb aangegeven dat ik graag wilde meedoen, maar dan wel als vennoot. Dat leverde wel even wat discussie op, want ik ben uiteraard geen accountant of fiscalist. In 1999 ben ik vennoot geworden en samen met Alouis Nijhof zat ik in het bestuur. Die tandem werkte goed. Destijds waren er zo’n zes vennoten die allen verantwoordelijk waren voor hun eigen vestiging.”

Duidelijke visie

“Vanaf 2000 boden wij als Eshuis steeds meer dienstverlening aan, bijvoorbeeld op juridisch gebied”, vervolgt John zijn verhaal. “We bleven onszelf ontwikkelen en versterken, gingen samenwerkingen aan. De komst van Michel Schaepers kan ik mij nog goed herinneren. Hij werd verantwoordelijk voor de controlepraktijk, destijds nog een bescheiden onderdeel binnen Eshuis. Maar nu is dat juist een essentieel aspect van de dienstverlening. Michel werd al vrij snel vennoot en na een paar jaar kwam hij in het bestuur, want hij had een hele duidelijke visie. Hij heeft Eshuis gegarandeerd verder gebracht.”

Wie schrijft die blijft

“Mevrouw Eshuis heb ik trouwens wel eens ontmoet, zij leefde nog toen ik bij Eshuis kwam werken. In 1932 is het accountantskantoor opgericht door meneer en mevrouw Eshuis. Het kantoor was na de beginjaren gevestigd aan de Hofkampstraat in Almelo. Het echtpaar Eshuis had geen kinderen, dus ze hebben het kantoor overgedragen aan hun personeel. Ik heb gehoord dat meneer Eshuis een stipte en zeer correcte man was. Zijn credo was: wie schrijft die blijft! Wij gebruiken dit spreekwoord nu vaak in een andere context, maar oorspronkelijk betekent het dat je boekhouding op orde moet zijn.

Heel bijzonder voor die tijd was dat zij een winstdelingssysteem hadden ingevoerd voor alle werknemers. Helaas waren er later eindeloze discussies over dit systeem die leidden tot ontevredenheid, dus is ervoor gekozen om een 13e maand in te voeren.”

Per saldo persoonlijker

“De grootste groei maakte Eshuis overigens door in de jaren tachtig, dus nog voor mijn komst. Toen kwamen er meer vestigingen bij, want Frans Muntel ging op overnamepad. Ook al begreep ik de keuze om te centraliseren zeker, al die kleine kantoortjes hadden ook wel hun charme hoor. Dat paste ook wel goed bij onze slogan: Per saldo persoonlijker. Die slogan hanteren we al meer dan tien jaar, maar ik blijf het ijzersterk vinden. Daarin onderscheiden wij ons echt van anderen. Ik hoop dat we dat vast kunnen houden.”

Personeelsuitjes

“Weet je wat iedereen zich ook kan herinneren van Eshuis? De legendarische personeelsuitjes!”, vertelt John enthousiast. “Jaarlijks hadden we een activiteit, maar we gingen ook iedere vijf jaar een weekend weg. Ik weet ook nog goed dat Alouis Nijhof had bedacht: als wij een bepaald omzetdoel halen, dan gaan wij met onze vestiging in Hengelo naar de Olympische Spelen in Sydney. Het doel werd behaald en ze gingen naar Sydney hoor. Die reis zullen ze nooit meer vergeten. Dat was zo’n succes, dat we het in een andere vorm nog eens hebben herhaald. Toen zijn we met de afdeling Personeelsdiensten en Centrale Diensten naar Madrid geweest. Die saamhorigheid, met z’n allen ergens naartoe werken en het ook nog eens behalen, dat is fantastisch!”

Groei

“Eshuis is behoorlijk gegroeid. Er werken nu ruim 200 mensen verdeeld over vier vestigingen. Ik volg met bewondering de stappen die Eshuis zet, zoals de recente aansluiting van HZG Accountants & Adviseurs in Groningen. Al ben ik ervan overtuigd dat Eshuis regionaal geworteld moet blijven, de afstand zegt nu niks meer. Dat hebben we de afgelopen jaren door het vele online werken des te meer ontdekt.

Ik verwacht dat Eshuis sterk overeind blijft in de accountancy. Ik hoop dat ze naast de grote bedrijven en (semi)overheden ook de focus blijven houden op het mkb. Dat is zo veelzijdig. Vooral voor jonge medewerkers is het enorm interessant en leerzaam.

En weet je wat het grootste verschil is? Dat voorheen voor ondernemers de jaarrekening het belangrijkst was. Daar kijkt men nu hooguit vijf minuten naar. Het moet allemaal kloppen, maar het is geschiedenis. Het gaat er momenteel om: hoe nu verder!”

Een cadeautje voor mezelf

“Ik had mij altijd voorgenomen: op mijn 55e stop ik”, vervolgt John zijn verhaal. “Dat heb ik daadwerkelijk gedaan. En daar heb ik geen moment spijt van gehad. Ik doe uiteraard nog wel wat dingetjes voor mezelf, maar het is heel relaxt. Natuurlijk weet ik dat dit niet voor iedereen is weggelegd, maar ik raad het je zeker aan om te stoppen zodra je dat kunt. Toen ik 50 jaar werd, ben ik ook al een dag minder gaan werken. Dat vonden ze allemaal heel vreemd voor een vennoot. Maar ik dacht: ik doe mijzelf een cadeautje, één dag in de week voor mijzelf.”

Waardevolle les

“De meest waardevolle les die ik heb geleerd bij Eshuis is dat er voor ieder probleem op termijn vanzelf een oplossing komt. Ik heb destijds weleens wakker gelegen mezelf afvragend hoe we dit nou gaan oplossen? Maar uiteindelijk komt het altijd goed. Je mag je best even zorgen maken. En soms vragen dingen wat aanpassingsvermogen. Alles is en blijft aan verandering onderhevig. Momenteel merken we dat medewerkers zich steeds bewuster worden, ze willen zeker groeien, maar ze zijn ook op zoek naar balans, investeren in tijd voor zichzelf. Mijns inziens is dat een prima ontwikkeling.

Ik betrap mij er trouwens op dat ik nog steeds in de we-vorm over Eshuis praat, terwijl ik er al zeven jaar weg ben. Dat benadrukt maar weer hoe persoonlijk we met elkaar en onze klanten omgaan en met hoeveel plezier ik daar heb gewerkt.”